De Duitse kroonprins Wilhelm te Wieringen (1918 – 1923)

Nog vóór dat de wapenstilstand tussen Duitsland en de geallieerden op 11 november 1918 van kracht was geworden kwam keizer Wilhelm II de Nederlandse grens over om hier zijn toevlucht te zoeken. Na eerst gastvrij te zijn ontvangen door de graaf Bentinck te Amerongen, kon hij later Huis Doorn kopen waar hij tot aan zijn dood in 1941 heeft gewoond.

Zijn zoon, kroonprins Wilhelm van Pruisen volgde hem enkele dagen later en op 12 november 1918 werd hij door de Nederlandse regering op Wieringen ondergebracht in de oude pastorie van het eiland.

Het eiland Wieringen van ca 10 bij 5 km telde toentertijd 8 dorpjes met in totaal zo’n 3000 inwoners die voornamelijk van de visserij en landbouw leefden.

Het zal duidelijk zijn dat de komst van de kroonprins voor grote opschudding zorgde en dat hij in het begin ook met gemengde gevoelens werd ontvangen. De prins was in naam opperbevelhebber geweest van het Duitse vijfde leger dat in Verdun was ingezet en daar vreselijke en langdurige gevechten had geleverd. Hij had in de volksmond de bijnaam “de slachter van Verdun” gekregen hoewel dat historisch gezien nu niet direct juist was.

Men moet zich voorstellen wat de plaatsing te Wieringen voor de prins moet hebben betekend gewend als hij was aan zeer luxe levensomstandigheden.

Al snel slaagde hij er echter in zich populair te makken en sloot hij vriendschap met de bewoners.

Een van die bewoners was de plaatselijke postbode, de heer W. Hegeman, grootvader van onze donateur Mevr. P. Hegeman. Toen de prins op 10 november 1923 met toestemming van de Nederlandse regering weer naar Duitsland mocht terugkeren gaf hij de heer Hegeman als dank voor zijn jarenlange trouwe postbezorging een afscheidsgeschenk in de vorm van een foto van zichzelf en een portefeuille met in het goud de letter ‘W’

De prins verbleef na zijn terugkomst in Duitsland in Schloss Oels ten oosten van Breslau waar hij op 20 juli 1951 na een hartaanval is overleden.

Tijdens het afscheid van de heer Andriessen als voorzitter van de SSEW kreeg deze de foto en portefeuille als afscheidsgeschenk aangeboden door Mevr. P. Hegeman hetgeen door hem uiteraard bijzonder op prijs werd gesteld.

overzicht: